Açık Deniz

Bugünden 7 yıl önce, şimdi benden 800 kilometre uzakta bir deftere yazmıştım.  Sürekli aynı kapıya ulaşan bir adamın hikayesiydi, o kadar çok dönmüştü ki bir salyangozun kabuğunda yaşadığına emindi. Artık eminim kabuktan.

Ben Ankara’yı çok severim. Öyle ki ömrümü geçirmeye hevesliyim. Kırık kaldırımına, taksicisine alışmak çok kolaydır Ankara’nın. Hatta betonuna alışmak bile kolay. 

İnsanlar kaderini kendi çizmez, kaderler aileden gelir. Bunu bilirim başından beri. Bugüne kadar hep inanırdım ki, bunun sebebi hep paradır, çevrendir senin. Olmaz orada olmayanla. Olmaz senin gibi olmayanla. Olmaz.

Olmuyor. Ailenden geliyor, olmuyor. Orada olmadığından değil. Nereye baktığından olmuyor. Çünkü eğer denize bakarak büyüyorsan olmuyor. Anlatamıyorsun kendini. Aslında en çok sen anlatıyorsun da, toprağa basanlar çizemiyor senin resmini. Çünkü sen daha el kadarken öğreniyorsun engini, büyüklüğü, saklanmayacağını ne varsa içinde. Çünkü akşamüstleri o yosun vurmazsa olmaz kıyıya, biliyorsun.

Sen daha el kadarken, güneşin batışını izlemiyorsun. Hep yakamozdasın. Sen daha el kadarken öğreniyorsun ışığını yansıtmayı. Sen parlarsan, karşındaki deniz de olsa, parlar biliyorsun. Biliyorsun hava soğuksa deniz sıcaktır, vardır her şerde bir hayır. Beklersen güneşi, imbat eser biliyorsun. Yanarsan, erersin rahata, el kadar da olsan.

Ne verirsen, o gelir sana dalga misali. Çocukken attığın çubuk denize, yıllar sonra kin, öfke. Kahkaha bırakırsan yankı yapar, o bile döner, hep aklında. El kadarsın, özenmişsin denize, ne yapacaksın, deliriyorsun her rüzgarda. Sabaha karşı hep süt liman, ondan uyuyamıyorsun erkenden, özlüyorsun huzurunu.

Senin bacakların hep çıplak, dalga vuracak, kaçırmak olur mu? Görmemişsin ayazı, soğuğu, kabuk örmemişsin. En masum nasıl kalınırsa birinin karşısında, deniz karşısındaymış gibi soyunuyorsun. Koskoca deniz donar mı hiç? Donmuyorsun, var her şeye cevabın, tepkin. Ağlasan da, gülsen de, dalga gidip gelmeyi bırakır mı? Bırakmıyorsun.

Ama anlamıyor toprağa basan. Ondan olmuyor. Sen denizden insan olmayı öğreniyorsun, o topraktan kabuk tutmayı. Olur mu hiç? Olmuyor. Açık deniz kadını olunca olmuyor.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: